Magazines / Nr 05 2020

Nr 05 2020

Weer een mus minder!

In het verleden heb ik op deze plaats wel eens vaker aandacht besteed aan de vogelstand. En dat het niet zo goed ging met de mussen omdat we onze tafellakens niet meer buiten uitkloppen. Welnu, laatst is mij gebleken dat de mussenstand ook op andere manieren klappen te verwerken krijgt.

Bezig met Z&R – uiteraard – moest ik mijn werk onderbreken vanwege luid geschreeuw in de vuurdoorn van de buren, waar een kolonie mussen huist. Er was een sperwer neergestreken. De doornen moeten de mussen bescherming bieden tegen rovers, maar dat werkt blijkbaar niet altijd: die sperwer kroop gewoon de vuurdoorn in!

De meeste mussen zetten het op een vliegen, maar blijkbaar niet allemaal, want na een tijdje had hij beet. De jager heeft zijn prooi vervolgens aan de achterkant van de vuurdoorn verorberd, buiten mijn gezichtsveld. Wellicht dat zij – het was een vrouwtje – zich toch een beetje schaamde omdat zij zo’n lief musje te grazen had genomen. Het enige wat ik er nog van kon zien, was af en toe een beweging van een tak of een vleugelwiek en een enkel donsveertje dat door de wind werd weggeblazen. Dat is de natuur: eten en gegeten worden.

Alweer vogels, zult u wel gedacht hebben toen u de kop van dit voorwoord zag. Misschien moet ik daar toch eens op gaan letten. Komt ook door mijn werkplek. Ik heb u wel eens eerder verteld dat ik op zolder werk. Zo hoog is dat nu ook weer niet, maar hoog genoeg om op de grond niks te kunnen zien. Ik moet het dus van de vogels hebben.

Ik ben blij met ze en ga ze steeds meer waarderen. Wist u trouwens dat het in Duitsland geen goed teken is als je een vogel hebt? ‘Er (of Sie) hat einen Vogel’, betekent zoveel als: hij (of zij) is gek. In grensstad Venlo had mijn vader die uitdrukking ‘vervenlooscht’: ‘Dich haes ‘ne vogel’, zij hij wel eens tegen mijn moeder als zij weer eens iets zei wat hem niet beviel.

Toen mijn moeder op latere leeftijd in een verzorgingsflat woonde – mijn vader was inmiddels overleden – klaagde een medebewoner een keer middels een briefje op het mededelingenbord, omdat er vogelkooien op het balkon werden schoongemaakt en de troep op andere balkons terechtkwam. Ik heb er toen onder geschreven dat mijn moeder wel een vogel had, maar dat die niet in een kooitje zat. Het briefje was daarna heel snel weg. Ik weet ook niet waarom.

En wat heeft dit allemaal met zonwering te maken, zult u zeggen. Héééé-le-maal niets! Maar dat is ook wel een keertje lekker, om even af te schakelen van het vele werk van de afgelopen maanden en alle strubbelingen van de coronatijd. In september pakken we dan de draad weer op.

Een fijne vakantie toegewenst!

Thijs Pubben

 

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: